Kieruje zespołem tak, jak lubi żeglować – z klarownym kursem, otwartą burzą mózgów i gotowością na wyciąganie wniosków z każdej fali błędów. Najbardziej ceni lojalność i pracę zespołową – jej prawdziwą „supermocą” jest właśnie zgrany ZESPÓŁ, któremu „chce się chcieć”. Po godzinach oddaje się twórczym pasjom: maluje, rysuje, tworzy biżuterię z żywicy i glinki polimerowej (3D to wciąż jej artystyczny przeciwnik, a maszynę do szycia toleruje tylko przy doszywaniu guzików). Braku konkretów, nieustannego „gdybania” i braku… kawy stara się unikać jak sztormu – choć jeden, na Śniardwach, już zwyciężyła. Wierna maksymie Konfucjusza: „Największym powodem do chwały nie jest nigdy nie upaść, ale podnosić się za każdym razem, gdy upadniemy” .Przekonuje, że szkoła, to tylko przystanek na drodze życia. Najważniejsze by na dalszą drogę wyposażyć uczniów w wiarę w swoje możliwości, w praktyczną wiedzę, w umiejętność budowania trwałych relacji i w szacunek do drugiego człowieka. 

Tworzy bezpieczną przestrzeń opartą na spokoju, zaufaniu i uważnym wsłuchiwaniu się w potrzeby dzieci i nauczycieli. Jej supermoce to stoicki spokój, cierpliwość oraz umiejętność przekładania trudnych emocji na zrozumiałe słowa, dzięki czemu nawet kryzys staje się lekcją.  Jej marzeniem jest posiadanie czarodziejskiej różdżki, za pomocą której mogłaby wyczarować świat bez hejtu, świat, w którym szanowane są granice oraz świat, w którym wszyscy potrafią się porozumieć. W oczekiwaniu na ten wynalazek wyszukuje jak najbardziej atrakcyjne metody by wyposażyć uczniów w wiedzę jak mogą zadbać o swój dobrostan, kiedy zwrócić się po pomoc, jak poradzić sobie z hejtem, rozłoszczonym przechodniem, szkolnym/życiowym niepowodzeniem. Każdego dnia walczy o to by… uczniowie potrafili zawalczyć o siebie.    Po pracy najchętniej wyrusza w podróże małe i duże, wsłuchuje się w śpiew ptaków w parku, zagłębia w biografie lub eksperymentuje w kuchni, łącząc nieoczywiste smaki. Unika działania pod presją czasu i zamiatania problemów pod dywan – wierzy w otwartą rozmowę. Jej motto brzmi: „Nie ma przypadkowych spotkań w życiu – każdy człowiek jest lekcją, sprawdzianem lub prezentem.”

A prywatnie? Chętnie zatańczy, ale… śpiew zostawia innym!

W pracy z dziećmi najważniejsze są dla niej relacje – budowane z uważnością, otwartością i przekonaniem, że każdy kontakt to szansa na wzajemną naukę. Ceni autentyczność i towarzyszenie uczniom nie tylko w rozwoju, ale też w codziennych, małych odkryciach.

Po godzinach regeneruje się wśród zieleni i na dwóch kółkach – jazda na rowerze i pielęgnacja roślin to jej sposób na złapanie równowagi. Nowy dzień zaczyna zawsze od kawy – bez niej ani rusz! Życiowe motto, które jej przyświeca? „Żyć tak, aby niczego nie żałować.” Weronika mavdoskonałą umiejętność segregowania, ustawiania, przekładania i zorganizowania nieprzewidywalnego. Nikt tak błyskawicznie nie wyszuka możliwości  i nie ułoży nagłych zastępstw

Wulkan pozytywnej energii i kopalnia pomysłów. Entuzjastka literatury, propagatorka czytelnictwa i mistrzyni w wyszukiwaniu niezwykłych miejsc w Warszawie i okolicach. Z nią nawet odmiana przez przypadki staje się przygodą!

Uwielbia góry i piesze wędrówki, a rower to jej codzienny towarzysz – zimą najbardziej tęskni właśnie za nim. Ukojenie znajduje w praktyce asan i Qigong 气功. Jej niespełnione jeszcze marzenie, to opanowanie sztuki pływania na poziomie umożliwiającym zdobycie olimpijskiego medalu.

W pracy i w życiu towarzyszy jej motto Walta Disneya:
„Jeśli możesz sobie coś wymarzyć, możesz to zrobić.”

Na lekcjach stawia na praktykę i systematyczny rozwój: cieszą ją nawet najmniejsze postępy uczniów, bo to one budują pewność w używaniu języka na co dzień. Jej supermocą jest wychwytywanie trudnych sytuacji w klasie i dawanie wsparcia tym, którzy najbardziej tego potrzebują. Po szkole energię ładuje w rodzinnym gronie, podczas jogi, na rowerowych trasach i pielęgnując domową dżunglę – a wiedzę nieustannie aktualizuje. Nie toleruje marnowania czasu, sprzecznych założeń i niesprawiedliwości. Prowadzi ją myśl: „Naucz mnie myśleć, a nie co myśleć.”

W swoich lekcjach stawia na partnerską współpracę, w której wzajemny szacunek i zaufanie budują przestrzeń do odkrywania mocnych stron każdego ucznia. Jego supermoc to niezachwiana cierpliwość i opanowanie – nawet w najtrudniejszych sytuacjach potrafi zachować spokój i pomóc klasie znaleźć rozwiązanie. Po zajęciach angażuje się w samorząd doktorantów UKSW, chętnie zgłębia nowe dziedziny wiedzy, a najwięcej energii czerpie z czasu spędzanego z rodziną. Unika pośpiechu i działania pod presją, wierząc, że solidny fundament wymaga chwili namysłu. Jego motto – „Historia est magistra vitae” – przypomina, że z przeszłości czerpiemy mądrość na przyszłość. Mało kto wie, że jest także prawnikiem, co pozwala mu łączyć perspektywę wartości i odpowiedzialności w edukacji.

Dla Asi ważne jest, by podczas lekcji panowała dobra atmosfera, bo tylko wtedy uczniowie czują się swobodnie i mogą bez skrępowania zadawać pytania. Uważa, że komfort i relacje są fundamentem skutecznej nauki. Jej supermocami są spokój i cierpliwość – bez nich nie byłoby mowy o zrozumieniu zawiłych metamatematycznych działań. A czy chcemy, czy nie,  matematyka towarzyszy nam każdego dnia, w sklepie, w banku, a czasami nawet podczas spaceru…. Jak to możliwe? Spytajcie Asi.

Po pracy relaksuje się przy muzyce, spacerach i w ogrodzie, który w ciepłe miesiące staje się jej drugą klasą – tyle że pod chmurką. Wierzy w słowa Jerzego Pilcha:
„Wszystko jedno, czy ma się przed sobą sto lat, rok czy tydzień, zawsze ma się przed sobą wszystko.”

Spokój, jasne zasady i dobry kontakt z uczniami – to filary jego pracy. Unika zbędnego zamieszania, nie przepada za wulgaryzmami ani nadmiernym entuzjazmem wobec sztucznej inteligencji. Jego klasopracownia to przestrzeń logicznego myślenia, koncentracji i… stanowczej walki z telefonami komórkowymi.

Po lekcjach oddaje się pasji do elektroniki i modelarstwa, a relaks znajduje w rozwiązywaniu zagadek. Kieruje się zasadą: „Zamiast zastanawiać się czy coś zrobić, zastanawiam się jak to zrobić.”

Na swoich zajęciach łączy spokój z kreatywnością, zawsze znajdzie sposób na zaschniętą farbę, łysy pędzelek, pomiętą kartkę. To właśnie stoicki spokój sprawia, że uczniowie bez skrępowania zgłaszają różne problemy oraz dzielą się sukcesami. Kamil krok po kroku odkrywa przed uczniami świat malarstwa, rzeźby, sztuki użytkowej. Podpowiada jak i co połączyć, jakiego materiału użyć by osiągnąć efekt WOW! Dba nie tylko o rozwój umiejętności plastycznych czy technicznych prowadzi również zajęcia terapii pedagogicznej podczas której można zagrać w planszówkę, domino lub zadbać o małą motorykę, wszystko zależy od indywidualnych potrzeb. Cieszy się gdy z każdym dniem jego uczniowie stają się coraz bardziej samodzielni, zaradni i twórczy.

Po pracy zanurza się w świat filmów, seriali i anime, czyta, maluje obrazy punktowe, słucha muzyki, podziwia kolorowe rybki w akwarium i od czasu do czasu rusza na wirtualne przygody w grach komputerowych. Unika tylko wczesnego wstawania. Kieruje się prostą dewizą: „Tylko spokój nas uratuje.”

Uwielbia pracę z młodzieżą, bo dzięki temu stale pozostaje „na bieżąco” i może z bliska obserwować, jak uczniowie rozwijają skrzydła na kolejnych etapach licealnej drogi. Jej supermocą jest entuzjazm – każda lekcja, która ją ciekawi, natychmiast wciąga także klasę. Kiedy nie prowadzi zajęć, zgłębia psychologię, zdrowie i seksuologię, a na reset wybiera książki, rolki, rower, siłownię lub chwile z rodziną. Unika jedynie… przychodzenia wcześniej niż na trzecią lekcję. Prowadzi ją myśl: „Są dwa największe dary, które powinniśmy dać naszym dzieciom. Jednym z nich są korzenie, drugim skrzydła.” Mało kto wie, że w szkole kochała matematykę – do dziś chętnie podsłuchuje dyskusje naszych matematyków i matematyczek!

Claudia łączy w jednej klasie świat gramatyki i sztuki, pokazując uczniom, że nowy czasownik czy odcień farby mogą równie skutecznie budować pewność siebie. Największą satysfakcję czerpie z obserwowania, jak krok po kroku rosną zarówno kompetencje, jak i poczucie własnej wartości jej podopiecznych. W pracy stawia na całościowe wsparcie rozwoju dziecka – od wiedzy, przez emocje, aż po kreatywność – bo dopiero ten komplet pozwala w pełni rozwinąć uczniowski potencjał.

Po lekcjach odnajduje balans, spędzając czas z córką, wyruszając w podróże i oddając się twórczym pasjom: rysunku, malarstwu czy pisaniu. Bez kawy i szkolnych uśmiechów trudno jej sobie wyobrazić udany dzień. Pochodzi z polsko‑urugwajskiej rodziny, urodziła się w Wenezueli, a dorastała w Polsce – dlatego z łatwością buduje mosty między kulturami i inspiruje uczniów do otwartości. Kieruje się myślą: „Wierzę, że nie ma trudnych dzieci – są dzieci, które doświadczają trudności. Dlatego rolą dorosłego jest podejść do nich z wyrozumiałością, cierpliwością i czułością.”

Dla Marty najważniejsza jest dobra relacja z uczniami i indywidualne spojrzenie na ich potrzeby. Na zajęciach podkreśla rozwijanie umiejętności społecznych: rozumienie emocji, norm i współpracy – a wszystko w formie ciekawych, różnorodnych warsztatów, które budują samodzielność i poczucie sprawczości. Jej supermoc to niezawodna pogoda ducha, dzięki której nawet ponury dzień zamienia się w przestrzeń do nauki i śmiechu.

Po lekcjach Marta wskakuje w sportowy tryb: pływa, biega, jeździ na rowerze, ćwiczy jogę czy SUP‑uje, a kontakt z naturą – w górach, lesie lub nad wodą – ładuje jej baterie. Nie przepada jedynie za sprzątaniem po zajęciach kulinarnych. Kieruje się myślą Janusza Korczaka: „Dziecko chce być dobre. Jeśli nie umie – naucz, jeśli nie wie – wytłumacz, jeśli nie może – pomóż.” Poza szkołą zaraża pasją do pływania jako instruktorka klubu sportowego, startuje w amatorskich zawodach pływackich i biegowych, a miłość do włoskiej kultury dodaje jej życia odrobiny dolce vita.

Absolwentka naszego liceum, która dziś wraca w szkolne mury z profesjonalną wiedzą i dużą dawką empatii. Stawia na przyjazne relacje oparte na szacunku i zrozumieniu, bo największą satysfakcję przynosi jej moment, gdy dzieci okazują wdzięczność i zaufanie. Jej supermocą jest budowanie atmosfery, w której każdy uczeń czuje się zauważony i zaakceptowany.

Po zajęciach Katarzyna chętnie tańczy, z pasją od ponad jedenastu lat jeździ konno, a wieczory spędza z książką. Unika wyłącznie dwóch rzeczy: bardzo wczesnego wstawania i czyszczenia koni po solidnej, błotnej „kąpieli”.